شنبه صبح که خبر رو شنیدم باورم نشد... رفتم طبقه ۴ پیش دوستام... گفتم امیدوار باشید... همکارم گفت چیو امیدوار باشیم؟ تموم شده... یعنی چی؟

اینقدر حالمون بد بود که ساعت ۱۰ عسلی (دوست و همکارم) زنگ زد و گفت آلما حوصله ندارم بیا بریم بیرون... دیدیم هرکس رو که می بینیم از نتیجه راضی نیست... یعنی چی؟ پس کی رای داده؟ از غصه رفتیم توی کافی شاپ و نشستیم و گپ زدیم ولی دلمون خوش نبود...

موقع برگشتن سارا زنگ زد: آلما همکارم میدون فاطمیه میگه شلوغه... گفتم اینجا که خبری نیست... باورم نشد... ساعت ۲ بود که برگشتیم شرکت... حدود ساعت ۳ بود که آرمان زنگ زد گفت آلما از حوالی میدون ونک رد نشید... شلوغه... گفتم پس چه جوری بریم خونه؟ گفت نمیدونم شده پیک موتوری خبر کن سوار شو برو... خنده ام گرفت.... گفتم باشه میرم... رفتم بالا پیش عسلی و گفتم جریان اینطوریه بیا بریم... گفت صبر کن ساعت ۴.۳۰ خودم میرسونمت...

ساعت ۴.۳۰ دیگه نتونستیم از در شرکت بریم بیرون... نیروهای گارد ریخته بودن و مردم رو میزدن... اصلا براشون فرقی نمیکرد زن و مرد و پیر و جوون... حیرت کرده بودم... تا ساعت ۸.۳۰ توی شرکت با بچه هات موندیم و از بالکن طبقه ۴ به مهرورزیهای دولت مهرورز نگاه کردیم و فحش دادیم و عصبانی شدیم و...

ساعت ۸.۳۰ عسلی رفت بیرون که ماشینشو بیاره نزدیک... یهو دیدیم بچه ها دارن میرن طرف در شرکت... چی شده؟ عسلی غش کرده... یک گاردی عوضی بهش فحش خیلی بدی داده بود... اونی که شایسته مادر و خواهر و فک و فامیلشه... طفلک عسلی... به زور آوردیمش توی شرکت و یکی بدو بدو رفت از کلینیک کنار شرکت دکتر آورد...

خلاصه ساعت نزدیک ۹ بود که از شرکت اومدیم بیرون... با ماشین همکارم... ۱۰ متر از شرکت دور نشده بودیم که یک گاردی با یک سنگ کوبید به شیشه ماشین... همکارم بنده خدا داشت از ترس سکته می کرد... تا برسیم خونه موبایلها هم قطع شد...

روز یکشنبه و دوشنبه و سه شنبه هم همین طور... هر روز بکش بکش و هر روز بدتر از دیروز عزیزان ما رو می زنند و می کشند... به چه جرمی؟ به جرم حق خواهی...

الان هم جلوی دانشگاه خواجه نصیر شلوغه... همه میگن آلما بیا برو دیگه... باز مثل اون شب نمیتونی بری خونه... من دلم میخواد دست همه این جوونها رو ببوسم و بگم :

به امید روزی که عدالت رو توی ایران ببینید ... به قول بابا: ما بی شماریم....